Petzl Nighttrail Bergschenhoek – 25 KM in 2:23:17, 60e plaats

Ik zal eerlijk zijn. Ik zag erg tegen deze wedstrijd op.

En dat was voor mij de eerste keer. Het was niet de afstand, het weer, de modder of het feit dat deze trail in het donker plaatsvindt. Nee, het kwam omdat het begin van 2016 voor mij K begonnen is. Op zondag 3 januari is mijn moeder na een ziektebeeld van een half jaar in ons bijzijn overleden.

Hardlopen zat er een tijdje nauwelijks in. Vermoeidheid, stress en bijbehorende pijntjes maakten dat daar waar ik normaal zo van geniet een opgave was.

En zo was het zaterdag 6 februari. Ik had twee weken niet hardgelopen en voelde me nog niet echt top. Toch wilde ik meelopen, al was het maar om te zien hoe het zou gaan. Om half 5 die middag zat ik dan ook lekker aan de pasta. Ik had startnummer 35, dus ik zou al kort na 19:00 uur starten.

Iets voor 18:00 uur reed ik naar Bergschenhoek. Eenmaal aangekomen was er nog voldoende parkeerplek. MST had alles weer keurig geregeld en mijn startnummer was al snel opgehaald. Voor de start was er nog wat tijd om bij te praten met wat bekenden. Altijd leuk om elkaar zo weer tegen te komen.

Om iets voor 19:00 uur verzamelden we in het startvak. Iedere 30 seconden startte er een groep van circa 8 deelnemers. Om 19:01 mocht ik van start. Het eerste stuk was vlak en leidde al snel richting golfbaan de Rottebergen. Het tempo was lekker, de eerste 5 km gingen net onder de 26 minuten. Er waren een paar lopers voor me. Deze liepen gestaag op me uit, terwijl mensen achter mij niet veel dichterbij kwamen. Resultaat was dat ik vrijwel alleen liep.

De kilometers door het Lage Bergse Bos waren leuk. Kronkelige paadjes en af en toe een smal bruggetje over. Op een gegeven moment zag ik een pijl naar links wijzen, terwijl ik duidelijk een groepje voor me rechtdoor zag steken. Zou niet de laatste keer zijn dat ik lopers de mist in zag gaan. Het parcours was goed aangegeven, maar je moest wel verder kijken dan je eigen schoenen.

Na 15 km was het alleen lopen voorbij. Hier kwam het 25 km parcours samen met de lopers die de 15 km deden. Ik had er toen 1u20 opzitten, het ging nog aardig. Het was fijn om meer lopers voor je te hebben waar je naar toe kunt lopen. Het was af en toe minder fijn om er vervolgens niet langs te kunnen, als het even te smal was maar c’est ca.

De route ging verder richting het Hoge Bergsche Bos. Dat betekende dat de zwaarste klimmen er aan zouden komen. Na 18 km kwam ik de verzorgingspost tegen, maar ik had niets nodig dus liep door. Mijn linkervoet begon ondertussen wat pijn te doen. De reden waarom ik twee weken niet gelopen had was nu juist om die voet rust te gunnen. Even een baalmoment.

De kilometers 19 tot 24 waren zwaar. Hier zaten de klimmetjes en afdalingen. Het toppunt was de korte maar steile klim naar het uitzichtpunt. Een hoop mensen waren me blijkbaar al voorgegaan, want menig graspol had plaatsgemaakt voor modder. Eenmaal verderop konden we genieten van de afdaling waar ik vorig jaar zoveel mensen onderuit zag glijden. Dit jaar was het minder erg, maar alsnog tricky.

Mijn kuiten begonnen richting het eind te protesteren, waardoor een beetje tempo er niet meer in zat. Uithobbelen dan maar. Vlak voor de finish werden we nog op een paar flinke modderige stukken getrakteerd. Een loper voor me verloor zijn schoen, zo zompig was het.

De finish over de brug blijft spectaculair. Op de finishlijn zag ik Simone staan (dank voor de aanmoedigingen Simone!) en met een high five klokte ik af na 2 uur en 23 minuten. Dit bleek genoeg voor een 60e tijd bij de mannen en 65e overall. Viel me alleszins mee.

De Erdinger smaakte heerlijk, de erwtensoep nog beter!

Komende week eens kijken wat ik aan de pijntjes kan doen. Op 12 maart staat mijn eerste 50 km tijdens de Sallandtrail op het programma. We shall see…

IMG-20160206-WA0000_copy

resultaat Petzl

Link naar Strava

Link naar Movescount


Follow me on Strava

Advertenties