Marathon van Rotterdam – Voor het eerst zo’n afstand over het asfalt

Hoewel ik vaker langere afstanden heb gelopen, had ik op het asfalt nog niet eerder meer dan 30km gelopen.

Ik wilde toch wel eens kijken hoe me dat zou vergaan. Nadat enkele vrienden zich voor de Marathon van Rotterdam hadden opgegeven heb ik besloten dat ook maar te doen.

Zonder specifiek trainingsschema in mijn hoofd leefde ik naar de Marathon op 9 april toe. Mijn ambitie was een tijd rond de 3:45 uur.

Zoals echter zo vaak het geval bij mij, de voorbereiding was weer erg matig. In zowel februari als maart heb ik maar iets van 55km getraind.

In februari is onze dochter geboren dus had ik even andere prioriteiten, daarna wat ziek en twee weken voor de marathon nog een lichte blessure. Kortom, ambities losgelaten.

Op zondag 9 april op weg naar Rotterdam. Ik had afgesproken met Kees in ons kantoor in het Groot Handelsgebouw. Startnummer opspelden, zonnenbrandcreme smeren en rond 09:00 richting de Coolsingel. De voorbereiding van Kees was al net zo slecht als ik, dus hebben we besloten om samen te lopen en maar te kijken hoe ver we zouden komen.

Gelukkig scheen de zon al, want we moesten nog wel een uur wachten tot onze wave 3 zou starten. Beetje kletsen, kijken naar gespannen gezichten om ons heen…de tijd ging snel. Rond 10:00 horen we You’ll never walk alone met Lee Towers, prachtig. Om 10:20 mochten we naar de start en na een oorverdovende knal mochten we weg.

Het was in het begin flink opletten op enkels, ellebogen, kuiten, flessen water op de grond en wat al niet meer. Gelukkig waaierde het veld snel wat meer uiteen.

Al na een paar kilometer hadden Kees en ik al het gevoel dat het een zware dag zou worden. Echt lekker liep het niet, maar we liepen.

We hielden een redelijk constant tempo van 6:00 min/km aan en daarmee tikten we rustig de kilometers weg. Het stuk van 10 – 14km in Rotterdam Zuid was wat saai. Waar ik tijdens trails genoeg afleiding vind van mijn omgeving, had ik dat daar totaal niet. Richting de 20km merkte ik dat Kees het zwaarder kreeg om het tempo vol te houden. We hebben besloten om de rest van de marathon op ons eigen tempo te lopen. Ik had op dat moment nog steeds niet het vertrouwen dat ik zelf de marathon zou finishen, maar ik zou wel zien. De halve marathon ging in 2:07 uur. Uit voorzorg had ik mijn OV-chipkaart meegenomen 🙂

Halverwege kwam ik de pacers van 4:15 uur tegen. Het was wel even fijn daar achteraan te kunnen lopen. Eenmaal bij de Erasmusbrug ben ik hen voorbijgegaan. Daar kwam ik Rob Smit tegen, dus heb ik een paar kilometer met hem meegelopen.

Eenmaal de tunnel door bij Blaak stonden er ontzettend veel mensen langs het parcours iedereen aan te moedigen. Waar veel lopers het richting en rondom de Kralingseplas moeilijker kregen, begon het bij mij steeds lekkerder te lopen. Natuurlijk had ik het ook zwaar, maar ik denk dat door het besef dat ik zou kunnen finishen er een last van mijn schouders viel. De aanmoedigingen van enkele collega’s, vrienden en bekenden gaven me nog meer boost.

Vanaf de 31km ben ik wat gaan versnellen en kon ik een mooi tempo rond de 5:35 min/km aanhouden.  Mede door al het publiek en mijn eigen euforie gingen de laatste 5km super. En toen die laatste bocht naar de Coolsingel. Wat een mooie finish. Al die mensen, al dat lawaai!

Het werd een ware sprint naar de finish. Nooit gedacht dat ik de laatste 500 meter van een marathon met 14km/h zou afleggen. Na 4:09 uur gefinished met een zeer tevreden gevoel. Wat heeft deze marathon mij ontzettend veel zelfvertrouwen gegeven in aanloop naar de volgende wedstrijden.

Strava link

NB: Nadat ik Kees na 20km achter me had gelaten had ik niet verwacht dat hij zou finishen. Dat hij vervolgens na iets meer dan 5 uur over de finish kwam verdiend diep respect.

Volgende geplande wedstrijden:

  • 7 mei – Koning van Spanje – 42km, D+1000
  • 17 juni – Zugspitz Ultratrail – 63km, D+2900
  • 9 september – Dolomiti di Brenta Trail – 64km, D+4200


Follow me on Strava

Advertenties